Οι πεινασμένοι Έλληνες, η δυστυχής πατρίδα και οι πολιτικάντηδες

Για σήμερα φίλοι μου, 25η Μαρτίου, είχα πρόθεση να γράψω πολλά ονόματα Μακεδόνων και Θρακιωτών αγωνιστών του 1821. Τελικά δεν το έκανα, γιατί αποφάσισα την ύστατη στιγμή να αναφερθώ στους δυστυχείς και κατατρεγμένους του 1821, κάνοντας ένα παραλληλισμό με το σήμερα. Αυτό θα γίνει με ένα κείμενο από τα απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη.
Πόσο επίκαιρο είναι...

"Οἱ ἀγωνισταὶ δυστυχοῦν. Τῶν σκοτωμένων τὶς φαμελιὲς ὅποια εἶναι νέα τὴν θέλει ὁ τάδε, σὰ νὰ λέμε ὁ Βελήπασσας, ὁ Μουχτάρπασσας, ὅτι δὲν ἔχει ἡ φτωχὴ νὰ φάγη. Λευτερώθηκαν κάμποσες σκλάβες Μισολογγίτισσες κι᾿ ἀπὸ ἄλλα μέρη (τὶς λευτέρωσαν οἱ φιλάνθρωποι) καὶ διακονεύουν ἐδῶ εἰς τ᾿ Ἄργος καὶ εἰς τ᾿ Ἀναπλιοὺ τοὺς δρόμους. Τῶν ἀγωνιστῶν οἱ ἄνθρωποι διακονεύουν καὶ γυρεύουν νὰ πᾶνε πίσου εἰς τοὺς Τούρκους. Τοὺς εἴχανε αὐτεῖνοι σκλάβους, τοὺς ντύνανε, τοὺς συγυρίζανε καὶ τρώγαν. Εἰς τὴν πατρίδα τοὺς ξυπόλυτοι καὶ γυμνοὶ διακονεύουν. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, καϊμένη πατρίδα, δὲν θὰ σωθοῦνε τὰ δεινά σου, ὅτι σιδερώνουν τὴν ἀρετὴ ἐκεῖνοι ὁποῦ σὲ κυβερνοῦσαν καὶ σὲ κυβερνοῦν, καὶ τώρα κατατρέχουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἀλήθειαν καὶ μὲ ψέματα θέλουν καὶ μὲ σπιγούνους νὰ σὲ λευτερώσουνε, μήτε τώρα εἶσαι καλά, μήτε διὰ τὰ μέλλοντά σου, μὲ τοὺς ἀνθρώπους ὁποῦ σὲ τριγυρίζουν, πολιτικούς, σπιγούνους καὶ τοιούτους ἀξιωματικούς.
Συχωρᾶτε μέ, ἀναγνῶστες, ὁποῦ ῾φυγα ἀπὸ τὸ προκείμενον. Μὴ στοχάζεστε ὅτ᾿ εἶμαι ἢ γόητας, εἴτε φαντασμένος, εἴτε ἐγὼ ἀδικημένος. Λυποῦμαι καὶ γράφω αὐτὰ ὅτι ἤτανε πέντε ἀδέλφια κ᾿ ἔμεινε ἕνας μόνον ἀπὸ τὸ ντουφέκι, καὶ οἱ ἄνθρωποί τους ἤτανε τόσον καιρὸν σκλαβωμένοι καὶ σώθη μία γυναίκα μόνον κι᾿ αὐτείνη πείναγε, κ᾿ ἐκεῖνοι ὁποῦ τοὺς ζήταγε ψωμὶ θέλαν νὰ κάμουν τὸ κέφι τους νὰ τῆς δώσουνε νὰ φάγη. Κι᾿ αὐτὸ κι᾿ ἄλλα πολλὰ τοιούτα μ᾿ ἔκαμαν νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ προκείμενον. Ὅτι τὰ τοιούτα δὲν λευτερώνουν πατρίδα, τὴν χάνουν, κ᾿ ἔχω σκοπὸν νὰ ζήσω κ᾿ ἐγὼ ῾σ αὐτείνη τὴν πατρίδα. Ὅτι ἔχω τόση ἀδύνατη φαμελιὰ καὶ δὲν ῾πιτηδεύομαι νὰ κολακεύω τοὺς δυνατούς. Καὶ εἶμαι δυστυχής, καὶ κλαίγω καὶ τὴν δυστυχισμένη μου πατρίδα, ὁποῦ δι᾿ αὐτείνη χύσαμε τὸ αἷμα μας ἀδίκως".

ΠΛΑΤΩΝΑΣ: πότε η Δημοκρατία γίνεται το χειρότερο πολίτευμα

Επίκαιρος όσο ποτέ ο Πλάτωνας, δίνει απαντήσεις στο ΣΗΜΕΡΑ, για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Εστιάζει στην ικανότητα και στην ανικανότητα των πολιτικών, εντοπίζει τις αδυναμίες των πολιτευμάτων, μιλά για την Τέχνη της πολιτικής, την Tέχνη της ύφανσης και τέλος εξηγεί γιατί η Δημοκρατία μπορεί να καταντήσει το χειρότερο πολίτευμα, εξαιτίας των ίδιων των πολιτικών.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ του ΠΛΑΤΩΝΑ (εισαγωγή-μετάφραση Ι.Σ.Χριστοδούλου εκδ.ΖΗΤΡΟΣ)

Ακόμα κι έτσι, παντελής απουσία του νόμου, ή παραβίαση του, χωρίς κάποια έμπνευση για την πραγματική τέχνη της διακυβέρνησης, θα σήμαινε μια ακόμα υποβάθμιση. Εκεί που δεν υπάρχει πολιτική, μπορεί ο νόμος να είναι αυστηρός. Ο νόμος, στις καλύτερες προσπάθειές του, αντιγράφει τους κανόνες ή τις οδηγίες που μπορεί να δώσει ένας πραγματικός πολιτικός και έχει πλήρη εξουσία όταν απουσιάζει η πολιτική, με δεδομένο πάντα, ότι υποχωρεί εκεί που ηπραγματική πολιτική είναι παρούσα.Στη συνέχεια, οι δύο συνομιλητές ακολουθούν τα συνήθη μονοπάτια μιας πολιτικής συζήτησης, και σκέφτονται τα διάφορα πολιτεύματα, που προσπαθούν να μιμηθούν το ένα αληθινό πολίτευμα. Μοναρχία, Ολιγαρχία και Δημοκρατία, διαιρούνται το καθένα στα δύο, ανάλογα με το αν τηρούν ή παραβιάζουν τους νόμους, επειδή, σε αυτά τα πολιτεύματα, το κριτήριοτης υπακοής στο νόμο είναι θεμιτό.

Μπορούν να ταξινομηθούν ως εξής, ανάλογα με το αν τηρούν ή όχι τους νόμους:

Διακυβέρνηση του ενός: Βασιλεία - Τυραννία

Διακυβέρνηση των λίγων: Αριστοκρατία - Ολιγαρχία

Διακυβέρνηση των πολλών: Δημοκρατία - Δημοκρατία

Η πραγματική πολιτική συνιστά έναν έβδομο θεσμό, που πρέπει να διακριθεί από αυτούς τους έξι, όπως ένας θεός από τους ανθρώπους. Αν κάποιος πρέπει να αποφασίσει, ποιος από τους έξι είναι ο σκληρότερος και ποιος ο πιο εύκολος για να ζήσει κανείς, η απάντηση είναι ότι, αν και οι τρεις είναι νομιμόφρονες, η Βασιλεία είναι ο καλύτερος, μετά έρχεται η Αριστοκρατία και μετά η Δημοκρατία.

Αν, όμως, και οι τρεις παραβιάζουν το νόμο, η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα - ή μάλλον μπορεί να κάνει το μικρότερο κακό - η Ολιγαρχία έρχεται δεύτερη και η Τυραννία είναι το χειρότερο από τα πολιτεύματα.

Είναι αξιοπρόσεκτο, πώς επιβιώνουν οι ατελείς πόλεις, παρόλοπου μερικές φορές ναυαγούν, όπως είναι φυσικό, μέχρι ο ένας, πραγματικός πολιτικός να κυβερνήσει τη μία, αληθινή πολιτεία, όχι ως ένα φυσικά ανώτερο πλάσμα, αλλά ως ένας πραγματικά δίκαιος και σοφός άντρας, που κυβερνά ανιδιοτελώς.

Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι προτιμούν τις μιμήσεις, επειδή δε θεωρούν πιθανό πως υπάρχει ένας τέτοιος πολιτικός.

1830 - Πρωτόκολλο του Λονδίνου

Το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας του ελληνικού κράτους υπογράφτηκε στο Λονδίνο, στις 3 Φεβρουαρίου του 1830, από τις μεγάλες δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία. 
Οι συζητήσεις όμως είχαν ξεκινήσει στις 22 Ιανουαρίου. Ήταν η πρώτη επίσημη, διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώριζε την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος.
Παράλληλα το πρωτόκολλο επέκτεινε τη συνοριακή γραμμή της Ελλάδος, σύνορα, που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός. 
Πριν την επιλογή του Όθωνα, οι μεγάλες δυνάμεις εισηγήθηκαν και πρότειναν για ηγεμόνα της χώρας, τον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Σαξ Κόμπουργκ, ο οποίος όμως δεν δέχτηκε. Αργότερα ο ίδιος έγινε Βασιλιάς του Βελγίου.

Βασίλης Τσιτσάνης (1915 - 1984)

Στις 18 Ιανουαρίου του 1984 (ημέρα των γεννεθλίων του), πεθαίνει σε νοσοκομείο του Λονδίνου, ο άνθρωπος που έβαλε το ρεμπέτικο τραγούδι, στα σπίτια όλων των Ελλήνων. Ο Βασίλης Τσιτσάνης. 
Η διαδρομή της ζωής του...Τρίκαλα - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Αθήνα. Με τα δεκάδες τραγούδια του, ο Βασίλης Τσιτσάνης γίνεται σταδιακά από το 1937 και μετά, ο δημιουργός και κυρίαρχος του λεγόμενου «αρχοντορεμπέτικου» είδους, πρόδρομου του λαϊκού τραγουδιού. Οι επιτυχίες του αμέτρητες...
«Αχάριστη», «Μπαξέ τσιφλίκι», «Τα πέριξ», «Νύχτες μαγικές», «Ζητιάνος της αγάπης», «Ντερμπεντέρισσα», «Συννεφιασμένη Κυριακή», «Ίσως αύριο», «Τα λιμάνια», «Τα ξένα χέρια», «Μείνε αγάπη μου κοντά μου», «Κορίτσι μου όλα για σένα», «Απόψε στις ακρογιαλιές», «Κάποιο αλάνι», «Της Γερακίνας γιος», «Δηλητήριο στη φλέβα». 

ΜΗ ΜΟΥ ΞΑΝΑΦΥΓΕΙΣ ΠΙΑ, ΜΑΓΚΑ ΜΟΥ * ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ - ΜΠΕΛΛΟΥ

  
                 

Δημήτρης Χορν (1921 - 1998)

Στις 16 Ιανουαρίου του 1998, φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 77 ετών, ο μεγάλος Έλληνας ηθοποιός Δημήτρης Χορν. Για το Δημήτρη Χορν, δεν θα γράψουμε τη βιογραφία του, ούτε θα μιλήσουμε για την τεράστια προσφορά του στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Θα υπενθυμίσουμε απλά, πως το 1980 ίδρυσε με τη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

62 χρόνια χωρίς τον Γρηγόριο Ξενόπουλο

Στις 14 Ιανουαρίου του 1951 πεθαίνει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Ο Ζακυνθινός λογοτέχνης, ήταν ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού Νέα Εστία, το οποίο εκδίδεται ακόμα και σήμερα. Το 1931 έγινε ακαδημαϊκός. Μαζί με τους Παλαμά, Σικελιανό και Καζαντζάκη ίδρυσε την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Εκδόθηκαν 18 βιβλία με διηγήματά του, 24 μυθιστορήματα (ο Κόκκινος βράχος, ο Πόλεμος, Αναδυομένη κ.α.), 9 θεατρικά (Ραχήλ, Στέλλα Βιολάντη κ.α.), 8 παιδικά έργα κι άλλες μελέτες. 

βίντεο του 2011

Η πτώση της Ρόδου (1η Ιανουαρίου 1523)

Η Ρόδος βρισκόταν υπό την κατάληψη των Ιωαννιτών Ιπποτών από το 1309. Οι πρώτες πολιορκίες και καταστροφικές επιθέσεις των Οθωμανών εναντίον περιοχών του νησιού, έγιναν το 1457 και το 1480. Ερχόμαστε μετά από χρόνια, στα 1522. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ξεκινά η πολιορκία της Ρόδου. Διακόσιες χιλιάδες στρατιώτες και 280 πλοία ήταν η δύναμη του Σουλτάνου Σουλεϊμάν. Εντός των τειχών, παρατεταγμένοι 6500  άντρες, εκ των οποίων οι 290 ήταν Ιππότες. Μετά από 6μηνη πολιορκία, οι Λατίνοι και οι Έλληνες είχαν φτάσει στα όριά τους. Η βοήθεια από τη Δύση δεν έφθασε ποτέ. Οι ελλείψεις... τεράστιες. Ανεφοδιασμός δεν μπορούσε να γίνει από πουθενά, ενώ δεν υπήρξε και η δυνατότητα στρατιωτικών ενισχύσεων. Υπό την πίεση του λαού, ο Μέγας Μάγιστρος ζήτησε ανακωχή από τον Σουλτάνο, στις 20 Δεκεμβρίου του 1522. Δύο μέρες αργότερα, ο Σουλεϊμάν δέχθηκε και ανακοίνωσε τους όρους του, οι οποίοι ήταν αρκετά ευνοϊκοί. Ο Σουλεϊμάν απαίτησε από τους Ιππότες να εγκαταλείψουν τη Ρόδο εντός 12 ημερών, με την περιουσία και τον οπλισμό τους. Στους ντόπιους, έδωσε φορολογική απαλλαγή για πέντε χρόνια και παρείχε τη διαβεβαίωση ότι δεν θα μετέτρεπε τους χριστιανικούς ναούς σε τζαμιά. Αν ήθελαν να εγκαταλείψουν το νησί όφειλαν να το πράξουν εντός τριών ετών. Την 1η Ιανουαρίου του 1523, οι Ιππότες και 4000 περίπου Έλληνες εγκατέλειψαν τη Ρόδο με προορισμό τη βενετοκρατούμενη Κρήτη. Οι Ιωαννίτες Ιππότες μετά από χρόνια κατέληξαν στη Μάλτα, όπου μετονομάστηκαν σε Ιππότες της Μάλτας.